Yerli kara dağların yıkılmasın Gölgelice kaba ağacın kesilmesin Durmadan akan güzel suyun kurumasın Kanatlarının ucu kırılmasın Tanrı seni namerde muhtac etmesin Koşarken ak boz atın sürçmesin Çalışınca kara çelik öz kılıcın çentilmesin Tanrının verdiği umudun yokolmasın Sonunda arı imandan ayırmasın Ak alnında beş kelime dua kıldık, kabul olsun Derlesin, toplasın, günahımızı adı güzel muhammed mustafa [...]
Merdum-i dideme bilmem ne fusun etti felek, Giryemi kıldı füzun, eşkimi hun etti felek, Şir’ler pençe-i kahrımda olurken lerzan, Beni bir gözleri ahuya zebun etti felek. Yavuz Sultan Selim (Trabzon’da aşık olduğu Aspasya adlı bir Rum kızı için yazmış.)
Ben kötü değilim, kötü değil; iyi ise hiç değil; Güneşimin önüne durmuşsun be perde, artık çekil ! 1998
Nereye baksam, Nereye dönsem, Heryerde O. Gözümü açınca O’nu görüyorum, Kapatınca yine O. Hep O, hep O; O. 1996
Niye yüzüme öyle bakıyorsun? Hain duvar! Gırtlağımı yırtsam, parçalasam; sesimi kim duyar? 1995
 |
|||
|
|
|
        |
|
|
|
|||
